ÇENTİK

"Dünyanın saf pembeliğine inandığım zamanlar vardı

yaşam meyvesinin suyuna bulanmıştım

adalet terazisi dosdoğru ölçüler verir sanırdım

bir şeylerin düzeleceğine, her kabusun sona ereceğine"

"Bir adam yeterince ihanete uğradığında

güvenme yetisini kaybeder

Acıların şiddeti ruhunu yuttuğu vakit

umut etmeyi bırakır

Korku tarafından sindirildikçe

tereddüt etmez

Kaybedecek bir şeyi kalmadığında

en tehlikeli hale bürünür"

Sevgi ve şefkatin buyruklarında

kalem kağıda bir hayli yakındı

ben ise ormanların yeşertisine kapılmış

aşk illetinin parlaklığında kör olmuştum

lakin diken üstü, yaka paça yaşar iken

gözlerimin sargısı da bir bir çözülüyordu

Burası iyilerin ödüllendirilmediği taraf

zayıflara kol kanat gerilen bir yer hiç değil

hayat kopartan gerçekleri örtmek için

mutlu eden yalanlara inandığımız kısım

Çok sefer gürültüyü bastırmak adına 

günahkar keçilerden birini seçeriz

aslen kötülerin yaptıkları da çok sefer yanına kalır

nefretin haykırışı, kurbanların çığlıklarını susturur

Tekrar karanlığa saptım

koyunla yürüdüm, kurtla öldürdüm, çobanla yedim

kalemin mürekkebini kana buladım

kağıt üstü yazdığım her şiire ihanet ettim

bir tarafım ötekinden de çirkin

namluya sürdüğüm kurşun öncekinden daha bitkin

Aralık kapılara kilit

sırlara mühür vurdum

geçmişi toprağa verdim

anılara tutkun vesikalıkların yerine

cüzdan şişkini para desteleri koydum

Bir arzuyla, bir seçimle değil

bana başka seçenek bırakmadıkları için

Ateşi kucaklayan adam

alevlerin onu yakmasından korkmaz

KALEM KAĞIDA UZAK

Biliyorum, bir hayli uzak kaldım

beni uçurum eşiğine götürmüş kağıtlara

şiddetle savurduğum kalemimden

Neyse ki, bir yılı devirdim

üç mevsim atladım, iki insan gömdüm

çok sefer denedim, her fırsatta yanıldım

peşinde aşk baharları çürüttüm

kimisi yeşile çaldı, kimisi oynadı akli dengelere

satır sonunda fütursuz karanlık

pas tutmaz mürekkebiyle çöküverdi üzerime

Azınlık yüzü gerçekler arasında

çokça yalan gördüm

öylesine bozgun hevesler arasında

öylesine kaçkın uğraşlar yanıtsız kaldı

şiir esaretine tutkun ben ki

tek satıra yelken açmak istemedim

Görüşmeyeli dünyalar değişti

tek satıra toz kondurmayan ben

kalabalıkta silah taşırcasına doldum

bir yanda aşk illetine kör olur iken

kendime hayret edercesine

bin bir yumruk savurdum

Biliyorum, bir hayli taşkınlık çıkarttım

lakin sözüm ona, buna veya sana değil

aşkın esareti rüyalar sarhoşluğunda satırlarımı çokça boşladım

kalem, kağıt ve başyapıt ilham meleğimden af diliyorum

"Biliyorsun, bir hayli bunaldım

ruhsal baskılanmaların gölgesinde 

senden kalma çokça güzel hatıralar kuşandım

sanma ki uzaklardan sana kötülük dilerim

sanma ki en büyük keşkelerin cesedini çiğnerim

aynı ben ki, kalabalıkların içinde her zamanki nabzın şerbetini içerim

aynı ben ki, ağız fermuarımı çekip gözlerini geçmişin karanlığına gömerim

ufukların en uzağından sana bol şans dilerim

bir arkadaş, bir yoldaş, sırdaşım ve sevdiceğim

günün birinde, zirvelerin en tepesinde, 

aynı ben ki, anılarımıza boyun eğeceğim

ayrılıkların en dibinden göğe bakıp

seni ve beni affedeceğim"

AYYAŞ MEVSİMİ

"Cüzdanı zengin gösteren

para şişkini desteler değil

içinde yaşam tüten vesikalık resimlerdir"

Ayyaş mevsimlerden biriydi

bir akşam üstü, bin bir dürtü

apansız vedaların durağındaydık

tüm güzelliğiyle karşımda sen

günlerden kadehlerin dibiydi

sen gözlerime daldın, ben yaşlarımı gömdüm

dudaklarıma davrandın, çığlıklarımı örttüm

Biraz duman, biraz kül

az buz vakit tükettik

yıllanmış duyguların yeşerme baharında 

ilk düşen yağmuruna umarsızca tutuldum

"Her şey yerli yerinde

kadeh dibi hayaller uzaktaydı

emin ol hiçbir satıra sığmazdın

o gece elim tetiğe uzansaydı"

Aramızı açan aylar, yıllar, yollar, ömür olsun

sen benim rüyalarımın beyaz tuvalini

şehvet tutkunu kırmızılığınla boyarsın

Belki 

sensiz haftaların birinde

biraz dağılır, biraz dağıtırım

aklıma ölümsüz anılardan sevişlerimiz düşer

oracıkta saçlarının dağınıklığını örnek alırım

Belki 

sensiz günlerin birinde

içten içe çöker, içten dışa bunalırım

aklıma eşsizliğinde kaybolduğum gözlerin düşer

oracıkta duvarlar senden yıldızlar dökülür

Belki

sensiz geçenlerin birinde

kurşun yorgunu bir ağırlık çöker üstüme

seni anımsarım, seni yanılsarım, seni hatırlarım

tedavülden kalkan yorgunluğum

yerini kalem kağıda bırakır

"gerek kadeh dibi hayallere daldığım bir ayyaş mevsimi

gerek duygu durum durağında sana hasret bir zemheri

oracıkta seni çizer, oracıkta seni yazarım

senin güzelliğine yaraşır olan her şeyi"

KANAT RİTİM BOZUKLUĞU

Barışı kazanmak için

ne kadar şiddetle arzulamak gerekir?

Lakin dipsiz suların pervazında

sadece ölü balık akıntıya kapılıverir

Toprak üstünde çok kan dökülür

ancak sesini duyurmak istersen

bolca mangır, çokça siyaset, biraz gözyaşı gerekir

Ancak ben

servetimi cebimde taşıyamam

kafamın içinde bin bir esere dönüşür

dudaklarımdan kaleme dökülür

bir okunuşta tüter

kulaktan kulağa canlanır

kimi zaman prangaların yankısında çınlar

Kendimi öldürdüğüm her sabahın

belki yaşamak uğruna çırpınır iken

kafesteki kuşlar kanatlarıma düşman kesildi

o vakit değil gözyaşı döküp yardım çığırmak

kalemi kağıda çırpmak, şarkılar tüttürmeye dahi yeltenmedim

Ben kalabalığa karışamadım

ne onların yolundan bir takipçiydim

ne de patikalarına ayak bastım

uzaktan seyrettiğim her kalabalık

aslen yolun sonunda kaybolmuştu

Zati bütünüyle

tek başıma yürüdüğüm gerçek patikada

benden önceki her kalabalık birbirinden ayrılmış

koyun kürkündeki kurt dişlerini örttüğü vakit

her koyun katilini kendi türünden sanırmış

YAŞAM BİLMEZ

Hangi vakit dua edilir bilmem

ancak acı ve korkunun tek karşılığı her dilde gözyaşı

Hangi Tanrı kimin için en doğrusu bilemem

ancak huzur, en büyük inançların en sağlam yapı taşı

Günah kiri betonlar arasında

şiddetiyle tokat çarpılan suratıma

boncuk boyu gözyaşı döken

tartışmasız en ufak çocuklardan biriydim

Lakin

evlerin çatısında dökme kiremit

zemheriye karşın sıcak yatakları vardı

ocakta gaz tüter, tencerede aş pişerdi

içerisinde huzura dair tek bir ize rastlanamazdı

Bir hoca tepelerden okur

öbür hoca daveti tebliğ eder

mutfak salona bir yaygara kopartır

korkudan misketlerimi elimde tutamazdım

Karlar yağar, yağmurlar süpürür

ben hep aynı kalırdım

kalem kağıt, defter kitap kovalar

bir el arabasında yoldaş taşıyan Aziz çaresizliğinde

adım adım durmaksızın yürürdüm

Henüz bir eldivenim yoktu

toprak üstü el gezdirir

en rahat yeri arardım

Ne ölüm bilir

ne yaşam arardım

bir arkadaş, bir sevdicek, bir can

bin bir parmak sayardım

Şimdiler

beni bugünden

bana soruşturdu

dudak mührümden tek kelam

göz pınarlarımdan tek parıltı kaçırmadım

kimisi parmak ucu patikalarımdan sızmış yol ayrımından saptı

kimisi kazıması zor, tırnak içlerime işlemiş anıların artığıyla kaldı

Arkama döndüm 

kimi kimseleri bırakmadım

kimisi bir satıra sığdı

kimini öbür satıra vurdum

Her zamanki karanlığımda evime döndüm

bir mum ışığı, bir sigara yanığında

yine kendi kavgamla baş başaydım

KROKİLER

Geçtim, geçtim!

intihar krokilerime komşu köprülerden geçtim

ait olmadığım her yere ayak bastım

olmak istemediğim her yerde kendimi buldum

Evsizlerin en soğuğundan bir kadeh vurdum

Öfkemin en sıcağından bir sigara yaktım

"Apansız bir gecenin ortasında uyanıp

yılları devirmiş aynanın karşısında

kendimi öylesine bir seyre daldım"

Yüzümde 

az buçuk tüyler gezdim

bukle bukle bakır saçlar

yaş tütmeye hazır kırış suratım

Gördüm, gördüm!

yüzüme karşın sahte tebessümünden

gözlerindeki nefreti gördüm

Her seferde düne baktım

yarınım kaydı ellerimden

her tüten dumanda yaşlandım

her bir dumanda yaş döktüm

"Sabahım karanlık getirsin istedim

bin bir gece düşündüm, bir gece denedim

yanılsamalar, geçmişimden anılar servis etti

2006 kışında annemin ellerinden koparılmış

masumane bir bebek gördüm, bir gece daha erteledim"

Krokiler çizdim, toprağa mektuplar yazdım

her satırda tutundum

her seferde kayıp gittim

Kaçtım, kaçtım!

öylesine koştum, öylesine çabaladım

ne koşacak gücüm, ne de kaçacak yerim kaldı

"Tutunuşlarımın son sarkaçlarında

ansızın bulduğum sen ki

bugünü yaşar iken

yarınların kaygısını düşüverdin"

Bugünden oturup, yarınlara plan çizeriz

kalemi kağıda vurursun, fırçayı tuvale

bir kalp atışı uzağında ben olayım

dudaklarımız yakınlığında sen ol

lakin zaman çarkı durmak bilmez

Öylesine gaddar bir çark

Ateşkes sonrası cephelerin birinden 

kurşun ıslığı asaletinde koparıverir

ne sen kalırsın arkada

ne de beni sağ bırakır

Fırtına eşiğinde benim uğultum suskun kalır

Yağmur altında pek gürültüm çıkmaz

Neler oldu? Ne olduk böyle?

sorgu sualine kalmadan

ne benim sesim çıkar

ne de sen beni duyarsın

KURŞUN YORGUNU BENİM GÖZLERİM

Gecelerin eninde sonunda

anılar kurşun dozunda

biraz duman, biraz kül

düş yorgunu dalışlardan bir bunaltı

bütün caddelerde sensizim

bütün kalabalıklarda yalnızım

Uzaklardan yalan beyan sanrılar

anı tüten her köşede senden yankılar

yaka paça peşimde

bazen her yanımdalar

"Kurşun yorgunu benim gözlerim"

senin adına kaldırdığım bütün kadehlerim

sana tutkun taşıdığım bütün sözlerim

ve de öylece dibe vurdu, yalan etti beni

senin esaretinde, sana duyduğum derin özlemim

Toprağa hezimet

göklerin yüzüne yalvarışlar

her satır sonu hüsran

kağıt karalama üstü haykırışlar

geçmişin her kıyısında seni aradım

değil pişmanlık, değil mahcubiyet

her gün, her fotoğraf sadece seni kanadım

bazen rüyalarıma vurdun

bazen varlığına inandım

kurşun üstü seni gördüm

namluyu şakağıma dayadım

tetiği gözlerin tuttu

gülüşün kalbime vurdu 

akabinde sigaram yandı

senin uğruna tüttüm

GEÇMİŞİ BAĞIŞLA

Zamansız bir kayboluş

apansız bir arayışı yarattı

dört yolun ağzında ben

dört yılın ardında seni aradım

Geride bıraktığın ne varsa

senden bana bir miras niteliğinde

Senin beraberinde kayboluşun

benim pişmanlığım

benim mahcubiyetim

ve de hatıralar eşliğinde

sana beslediğim özlemi harladı

Ayrı bir gecede vurdu

ayrı bir sabaha kaldırdı

bir başka rüyada beraber iken

bir başka dünyada ayrı kaldık

"Duygudurum duraklarında

çaresizce seni arıyordum

bulacağım güne hazırlanır iken

ansızın ihtimaller 

olasılıkları kovaladı

dudaklarıma kalem kağıt kilidi

sözlerime suskunluk düğümü vurdum"

"Geçmişi bağışla"

Sana bir yoldaş vedasıyla hasret tüttüm

sana bir aşık edasıyla bağlı kaldım

dostane fotoğraflar silahlandı

düşman yılların ıstırabından vurdu

lakin yeni yılların en özelinde

en güzelinden seninle karşılaştım

KALLAVİ

Aslen bahsetmek isterdim

betonu günah kokan kaldırımlar

kimini suça sürüklemiş kadınlardan

ve de kimisi için yatak olmuş banklardan

Lakin külüm kurşunum kalemim

tüm beyazıyla kağıda dokunacak iken

sağımda bir kavga koptu

kolumdan sevdiceğim

bir tarafım özlem

bir tarafım toprak oldu

Ne kağıdın masumiyeti

ne benim zaafiyetim

ne de bir parça insaniyetim kaldı

her gecenin sonunda

her satır arasında

şiirlerim silahlandı aniden

Diken üstü sıyrıklara ramak kala

tüm misafirperverliğim eşliğinde

barışa yelken elimi komşuma tuttum

din kardeşimin eli ise tetiğe davrandı

Çöl kuzgunu yaygaralar koptu

barış güvercinimin leşini serdiler

tüm yaşlarıma izmarit bastım

pastalar üstü dumanlar tüttüm

"Toprak üstü durmaksızın yürüyüşlerim

yirmi birin çirkin yüzüne bastı

tüm yaşların ortasında iken

yine döndüm

yine arkama baktım"

YAŞLARIN ORTASINDA

Gecenin birinde aklıma düştün

bin bir gece uykusuz kaldım

Bir damla gözyaşı döktüm

bin bir şiir yazdım

Bahçenin birinden tüten gardenya kokusu

senin tazeliğini bin bir kez anımsattı bana

Bütün geçmişlerin ortasında

senin rüyaların şiddeti ağır bastı

önce aklımı başımdan aldı

sonra ölüme bozgun elimi tetiğe götürdü

Bin bir gün çektiğim yüke göğüs gerdim

lakin senin cılız zarafetinden bir fırtına

tüm güzelliğiyle beni oracıkta yere serdi

Anıların bedelini gözyaşları ödermiş

sırt sırta verilişlerin yanında

sırt üstü taşınan tabutlar gelirmiş

Taziye sonrası Kuzey Marmara Otoyolu'nda

bahşettiğin her yaşamda kendimi katlettim 

her bir kadehte kendime senden bahsettim

"Beni bir tek sen anlarsın

bir tek sana anlatamam"

BIRAK ÖLSÜN

Anılara duyulan özlemin bedelini

geçmişe dökülen gözyaşları öder

Yaz aylarından bir toprağa hezimet

her yıl okunan aynı mecmua

ölenler özgür, kalanlar muamma

İnsansı aşkından tattığın ihanet

ruhundan birer kan damıttı

bilek üstü attığın her kesik

ruhunu koparmana ramak bıraktı

"Buradan dönelim ağabey

eve gitmek istiyorum"

Her adımda senden kan damlası

her kaldırım taşında senden izler

öylesine soğuktun, öylesine yaralı

sanki tarihlerden 27 Kasım akşamı

Dağlar zıpkını bir adamdan

bir adli tıp raporu, bir tebligat

geride bir not, ve de bir avuç toprak

TOPRAĞINDAN ALINTI

Kayboluşların kurtuluş yolcusu iken

aslen sözlerim kepenk çeker

belki bir kalem kurşunuyla yazarım

belki rüyalar aleminden yapma bir şarap çıkar

Hatırlamak benim nefretim

anımsamak benim korkum

Toprak bastığım her bahçe

senden bir koku taşır

oracıkta seni hatırlatır

akabinde seni anımsarım

güzelliğine duyduğum korku

nefretimi örtbas eder ardında

"Senin şehvete paravan gözlerine

bir yağmur damlasa, bin bir şiir olur"

Sahil kasabası gülüşünün sıcaklığı çarpar beni

oracıkta gözlerim körelir

oracıkta sana sarhoş olurum

karanlığımda senin hayallerine devrilirim

Mahcubiyetim sana değil

şüphesiz ki, kendime kızarım

şayet üstümde çirkinlik taşırım

acı, hüzün, kötülük ve de geçmiş taşırım

tüm tabiatından, en yeşilinden, nitekim güzelliğiyle

yine gözlerini dikersin üstüme

sırt üstü bıçaklar düşüverir bir anda

üzerimdeki huzursuzluk kayıplara karışır

elimden kurşunu kaleme takas edersin

ben ise tüm zarafetinle seni yazmak isterim 

Sen tüm şefkatinle yaşam verirsin

ben çoktan seyre dalmış olurum kağıtlara

tam kaleme davranacak iken 

her zaman olduğu gibi

gözlerin ilk kurşunu atar

Akrep yelkovanı kovalarcasına 

özlem saatim ötüp durur

ve gecesine bütün şiirlerim silahlanır

dünüm, yarınım durmaksızın

her günüm seni arar

rüyalarda buluşuruz

ve de tüm kutsallığıyla sen yetişir imdadıma

GÖZLERİNDEN ALINTI

Umut tüttüğüm yegane bekleyişlere karşın

kendimi kül tutkunu geçmişime kaybettim

işlediğim günahlar, şiddetle sıkılmış yumruklar

biri öldü, öbürü gitti, ben kaldım

"İçimdeki cehennemden kaçarken seni buldum"

Henüz tanışıklık etmezdik

on altımda demlenir iken

on yedimin gömleğine çamur bulaştı

senin serenat güzelliğinden fırçam yoktu

ellerim sanat tutmaz, şefkat bilmezdi

on sekizin üstünü çamurla boyadım

Toprağına indim ineli

senin yeşilinden resmetmek istedim

ne kalem, ne kağıt, ne de kurşun

ne yazmalar, ne çizmeler

bir türlü sonu gelmedi

bir tek senin güzelliğini atlatamadım

Herkesin bilge olduğu kalabalıkta

aklı kaybetmekten başka çarem yoktu

gülüşün yanılsadı, gözlerin parladı

seni gördüm, seni tüttüm, seni yazdım

hayati dengemi kopardın benden oracıkta

"Sen ki, aklım ve kalbim arasında

en güzel çaresizliğimdin"

AŞKIMDAN MUHAFAZA

Sanki bir devir dönmüş kevgire

ayna karşısında oturuş saatlerinde

ölüm parmaklara asılıp

çekebilmiş tetiği

Taşıdığım katilin namlusu bana dönmüş

beraberinde ayırmış ruhu candan

sen tüten duvarları kanım boyamış

bir tek sen kalmışsın aklımda

Başka kalemlere damlamışsın

başka topraklara ayak basmışsın

kemiklerim kavuş bilmez ağırlığına çökmüş

cesedim seni özlemenin altında çiğnenmiş

İsimsiz bir kazağın etiketiyle

cüzdanımdan beş kuruş çıkmamış

aşkımdan muhafaza resmini almışlar

güzelliğin yeşiliyle ilk toprağı atmış

sende gördüğüm zarafetle gömülmüşüm

"Duygu durum duraklarında 

pişmaniyetim tutuverdi

gözlerin ilk kurşunu attı

sanatın yankılandı

ve de ruhumu teslim ettim oracıkta"

İKİ KALEM

Hafızam bulanır

kalem kurşun peşinde

kağıtlar duman eşliğinde 

affına sığınmış külleri döküverir

Sesini unuturum

sözlerin aklımdan çıkmaz

kaybolduğum gözlerin yeşiliyle

rüyalar tabiatında buluşuruz

Oracıkta uykularıma sızdın

günümü seni düşünmek tuttu

bütün şiirlerim silahlandı aniden

sen benden önce tetiğe davrandın

satır arasında kim vurduya gittim

Telafi edilemez hatıralar esasında

maksadım topraklarından sürülmektir

mahcubiyet demli katil sofralarda

maksadım başımı eğip kabullenmektir

Aynaya sen baktın

aynalar beni gösterdi

kalemi ben savurur iken

senin ellerin bizi resmetti

Sanatçının kendisi

sanat eserine dönüşür

seni kendimden koruyamadım

kayıtsızca bana dönüşür iken 

ıstırap mürekkep kalemim

senin kağıtlarına kan damıttı

hasret kaçkını dumanlar tüterken

senin sanatına kül bulaştı

"Ben pişmanım, sen ölümsüz ol

seni uzaktan seyreden gözlerim yaşarsın

elbet sesim çıkmadan özür çığlığım dilegelir

bir akşam kurşun kırığı kalemim kan döker

imdadıma yetişen şiirlerim silahlanır

seni hatırlarım, beni de sağ komazlar" 

EZELİ 16

Satır bitmez gecelerde

kalemi kağıda düşman ettim

sigara külüyle boyanmış

on beşimin arsızlığında

puslu güneşe göz açıyorum

İştah kaçkını bir aile sofrasında

tüm huzurum ellerimden kayıp gidiyor

öfke üfürüğüyle dizginlenip

soğumuş yumruklarımı savuruyorum

Sahte cennetin doruklarında

ciğer deşen şarkılar eşiğinde

zehir kanıma karışıyor

Önce dostane gülüşler kopuyor

akabinde vahşi haykırışlar

kavga kıyamet esnasında

düşman soğukluğunda darbeler iniyor 

Aylar geçiyor

peşinden yılları kovalıyor

Ben on yedime giriyorum

sen hep on altı kalacaksın

Toprağından kaçarcasına

başka beton kiri binalara yerleşiyorum

diken üstünde tetik misali adımlarla

yaka avuçlayan hezeyanlar yürüyüşündeyim

Peşimde gömü bırakırcasına

insan kalabalığından yalnız ayrılıyorum

korkuyla sindirilişim ağız fermuarını sıkı tuttukça

her sohbet esasında üstü kapalı geçmişim adına 

bir parça dönüt yakıyorum

Farklı bahçelerden çiçekler sırdaşım

farklı şehrin kem kadınları yoldaşım 

sindiğim her çarşafın rüyasından

farklı bir cam güzeli pus güneşe uyanıyorum

Güneşin yerini yaz akşamlarından bir tanesi alıyor

yıldızları sayıklamak üzere anıların esaretine dalıyorum

kayıtsızca benden kopardığın masumiyetimle

bir başka gecenin rüyasına yine seninle beraberiz

İnancım olmayan yirmi birime girmek üzere iken

sen en genç halinde, hep on altı kalacaksın

KURŞUN TUTMAZ

Yıllar boyu süren satır sonu yürüyüşüm

esiri olduğum hatıraların çıkmazına giriyor

Sana tüttürdüğüm

aşkım, sevincim ve öfkem

satırların arasında kim vurduya gidiyor

Ne yazıktır

günahkar ellerim yeniden

dudak üstü sigara eşliğinde

kalemiyle kağıda dokunuyor

Kurşun kesiği karalıyor 

beyaz masumiyeti kağıtları

akabinde tanışıyor

kurşun yorgunu gözlerim

esrar yeşili gözlerinle

Öylesine yazıktır ki

zaman, mekan tutmaz

yılları saymaz oldum

mevsimler yoldaşı zemheri

öğle yağmuru rüzgarıyla

deşiverdi ciğerlerimi

yeni yıllar geçecek

yeni insanlar tütecek

yeni topraklara ineceğiz

senin tazeliğinden bir tutam

senin şehvetinden bir parça

senin temizinden 

bir başka beyaz kağıda

en güzelinden seni yazacağım

"Kışın senin sıcaklığın kavururdu beni

ne sen çığlıklarımı duyarsın

ne de şiirlerim imdadıma yetişir

rüyalar bizi belki buluşturur

ya da sensizliğin yaz akşamı üşütür beni"

SANCI AĞARMASI

"Ölmek için barut ve ateşin nişanına ne gerek var?

saçlar bağ, gözler silah, dudaklar hançer

sözler kurşun olamaz mı?"

Oysa ben

düşmanımın cengaver kör kurşununa direndim de

dostumun uzattığı ihanet tüten güllerin

tatlı dikenine ölüverdim

Samimiyeten atılan sıcak gülüşler

yerini soğuk yumruklara devretti

birçok sancıyla, çokça darbelendim

ancak hiçbir sızı tutamadı

kalben sancıların yerini

lakin umuyordum hep

vücuttaki yaralar gibi

kalben yaraların da kapanıp

beraberindeki izleri alıp götürmesini

Sabırla bilediğim jilet

bileklerimden kayıp gitti

gençliğimin kan kırmızı mürekkebini

masumiyet beyazı kağıtlara akıtıverdi

DİPSİZ BATAK

Tutkuların dipsiz bataklığında

kahvehane yanında çöküverdiğim

bir duygu durum akşamı

ağzıma astığım sigara

senin esaretinde yanıyor

Kışın senin sıcaklığın kavurdu beni

bazen seherler boyu

bazen ayazların ortasında

evsiz adımlarla senin topraklarına yürüdüm

senin düşlerinde uykuya teslim oldum

senin sesinden şarkılar dinledim

Üzerime sinen eşsizliğin

küllerimi şiire boyadı

ıstırap damlatan mürekkep

kağıda senin kutsallığını çırpıyor

Günahkar gözlerim 

gözyaşlarınla tanıştı

giz etmek üzereyken duygularını

ruhuma dokunuverdin oracıkta

Şefkat tutmaz ellerim

şehvet tüten bedenine karıştı

arzuların pervasızlığına yükselirken

kalbime dokunuverdin oracıkta  

Şehvet tüten gözlerin

davetkar bakışların

doymak bilmediğim dudaklarınla

satırlarıma kavuştu

Anlam aramaktan muzdarip

tüm bereket güzelliğinden acizim ki

filizlenmiş gözlerinin kayboluşlarına 

çoktan kapılıverdim

korkarım ki

öylesine bir teslimiyet

seninle ölümsüzleşiyor

Senin esaretinde kavrulan küllerim

senin özlemin ile satırlara boyandı

senin hatıralarından gelen düşlerin baharı

benim huzurlu uykularımda harlandı

günler boyu

aylar sonu

seherlerin en güzeli

tüm ayazların ortası

sadece sen

sadece ben

DARALAN ÇEMBER

"Bir daha tanışacak olursak

memnun kalmayacak hiçbirimiz

çünkü güzellik içtendir demişler

oysa özümüzde çürüğüz hepimiz!"

Bizler aynı kalabalıkta beraber yürüdük

sizlere öncülük ederek adımlar attım

sizin refakatiniz ile birlikte yürüdüm

Yükselişinizi beraberinde kutlar iken

sizin dudaklarınızın esareti altında

beraber yürüdüğümüz patikalarda

tek başıma sürüklendim

o kulaktan

öbür kulağa

Kimi zaman 

ruhumdan bir parça koparıp

aranıza yeni insanlar kattım

Kimi zaman

dudaklar boyu uzanıp

tutkulu zamanlar tattım

çoğu zaman kaçtım

yeri geldi savaştım

Karanlık zihnime her indiğimde

kayıp, sessiz ve yapayalnızdım

her yalnız yürüyüşümde ise

kendi kavgamla baş başaydım

Korkarım ki

neden olduğum kargaşalara

büsbütün kayıtsız kaldım

umarsız çöküşüme aldırış etmeyin

cezamı fazlasıyla çekiyorum

Aslen 

kimse için 

yücelik katında bir dünya ümit etmiyorum

sizi mutlu edecek yalanlar yerine

hayat kopartan gerçeklere terk ediyorum

özgürlüğünüzün tadını çıkartın

insansı aşkınız bozguna uğrayacak

hislerinizin tüm kötülüğüyle

saplantı zincirine tutulacaksınız

daralan çemberin içinde 

tek başınıza kalacaksınız

günü gelecek

dişler gösterilecek 

beraber topladığınız kurşunlar

birbirinizin kanını dökecek

ben ise tekrardan kayıplara karışacağım

beni canavar eden sarraf

sizi yeniden yaratacak